YALNIZLIK...

             yalnızlık ilk gençlik yıllarımda çok sevdiğim bir duyguydu, şimdi anlıyorum ki o sevdiğim yalnızlık, fiziki yalnızlıkmış. Kendini ıssız hissetmek çok başka bir şeymiş...
Issız hissetmek ; canını sıkan olayları birisiyle paylaşamamakmış, seni yargılamadan, eleştirmeden dinleyecek kimseyi bulamamakmış etrafında, ne eşin (burada eş kelimesi çok doğru seçim ama eğer sen o doğru seçimi yapabildiysen), ne dostun ne de annen ya da baban. Herkes her şeyi dinlerken sanki tetikte, her söylediğinden bir anlam çıkarma, senin üzerindeki olumsuz etkilerini fark ettiklerinden belki de, bir savunma duruşunda geçiyor her konuşma. Neyse işte, bugün sanırım yanlış moddayım diyelim. Bu da bi günlük olduğuna göre içimi buraya dökmeyeceğim de nereye dökeceğim!
          Normalde benden çoook uzaklarda yaşayan annem bir haftadır yanıma geldi. Aslında eskiden annem en yakın arkadaşımdı bir çok konuda. Ama yaşlandıkça onun çeşitli hastalıklarının ortaya çıkması nedeniyle rollerimizin değişmesinden mütevvellit neredeyse hiçbir sıkıntı ya da üzüntümü onunla paylaşmıyorum ; üzülmesin, stres yapıp da kalbini yormasın diye. Çoğu zaman ben onun sıkıntılarını dinleyip, üzülüyorum ve çözüm bulmaya çalışıyorum. Ama ben zaten bir çocuk annesiyim ve bir çocuğa daha değil anneye ihtiyacım var. Her ailede yüklenici firma gibi bi çocuk olur ya, işte o benim, hastalık mı var, sıkıntı mı var, hemen ilk akla gelen ben olurum, sorunları çözülmesi gereken, mutlu edilmesi gerekense kardeşim.Çünkü o çok 'naif, yapamaz, beceremez, üzülür' . Yanlış anlaşılmasın, asla çekememezlik değil, kardeşim gerçekten yapamaz , edemez; çünkü hiç yapması gerekmedi, hiç tek başına kalmadı bu hayatta. Bilmez sorunlarla baş etmeyi, hep biz çözdük onun adına. şimdi annem de öyle oldu, o da yaşlandıkça yapamaz oldu çoğu şeyi, sadece fiziken değil, ruhen de yapamaz oldu. Konu dağıldıkça dağıldı, sonuç ben çok yoruldum. Zaten kaygı bozukluğu yaşıyorum hastalıklar konusunda, bir de böyle sıkıntılar artık çok ağır geliyor bedenime.