Büyümek Mİ,  yaşlanmak MI ?


   Müzik dinlerken hüzünlenmeyi, ağlamayı özledim...
İnanır mısın, aşk acısı çekmeyi, kocam benimle ilgilenmiyor filan diye ağlamayı özledim...
Ne güzel dertlermiş bunlar meğer, diyeceksin ki şimdi ne derdin var? şükür bariz bir derdim yok ama son bir yıldır o kadar çok sağlık sorunu olan insanlar var ki etrafımda artık sadece böyle korkularla, annemi babamı doktora götürüp, testler yaptırıp, beklemekle ya da arkadaşlarımın kardeşleri , çocukları, anneleri ya da babalarının kanser haberlerini dinleyerek, üzülerek yaşamaya başladım.
Artık her telefon çaldığında acaba kime ne oldu diye korkarak açıyorum, eskiden telefon çalınca heyecanlanırdım kocam arıyor diye, o aramayınca üzülürdüm
Ne güzel üzüntülerim varmış benim...
Bu büyümek mi, yoksa yaşlanmak mı,belki de depresyondur, kim bilir ? benim ayırt edemediğim kesin...
   KOLPA dinliyorum ve bana eski güzel hüzünlerimi hatırlatıyor, o kadar güzel ki ...
Son bir kez gördüm, dibimi sonumu, mutsuzluğumu ...
İnsan kendini ölüme hazırlayabilir mi ? annenin ölümüne, babanın ölümüne insan kendini hazırlayabilir mi? Allah sıralı ölüm versin demek bu demek değil mi?
amcam öldü benim, hala düşününce gözlerim doluyor, ağlıyorum ki çok yakın değildik en azından çok sık görüşmezdik ama hep çok severdim onu.
İnsan sevdiklerini neden az görür ki ...
Belki çok görsem bu kadar etkilenmezdim, bilmiyorum...
Zaten son zamanlarda sanırım hiçbir şeyi tam olarak bilemiyorum...