ACİL PSİKOLOG!!!


      Çocuğumun göreceli başarı/başarısızlığını içime sindiremiyorum, bunun çok saçma olduğunu beynim sonuna kadar biliyor ama ruhum kabullenemiyor. Nedir beni bu kadar çok üzen? Çocukluğuma erişip, oradaki o incinmiş çocuğun teselli edilmesi gerekiyor, birilerinin o çocuğa sarılması ve "ders başarısı her şey demek değil" demeli acilen. Çocuğumun başarısızlığının bende yarattığı duygu; yapa yapa bir çocuk yaptın onu da yanlış yaptın! Onu değil, kendimi başarısız görüyorum, çünkü onu yetiştirmeye çalışan benim, işin saçma kısımlarından biri de çocuğumun babasına karşı bile kendimi mahçup hissediyorum.